پذيرش سايت

قاطع باشیم!

امروز داور پایان نامه ای بودم که درباره ی "جرات ورزی" بود. این، ترجمه ای است که برای واژه ی assertiveness به کار رفته است. به نظرم می توان قاطع بودن رو هم معادل خوبی برای اون دونست!

در این جا هم این توضیح رو در موردش می یابید:

What is being assertive?

Standing up for your rights and not being taken advantage of is one definition of being assertive.

It also means communicating what you really want in a clear fashion, respecting your own rights and feelings and the rights and feelings of others.

Assertion is an honest and appropriate expression of one’s feelings, opinions, and needs.

خوبه که بتونیم احساساتمون رو و نظرات مون رو و نیازهامون رو به صراحت و روشنی بیان کنیم.اول خودمون برای حق و حقوق مون و انتظارات به حق مون احترام قائل بشیم و بعد همین رو از دیگران هم انتظار داشته باشیم. خوبه که وقتی از حق و حقوق مون آگاه هستیم ازشون در برابر متعرضین دفاع کنیم، منفعل نباشیم و اجازه ی تعرض به کسی ندیم. این مسئله به عزت نفس مون هم مربوطه. خیلی مهارت های ارتباطی هست که لازمش داریم و باید به کارشون بگیریم. این یکی از مهمترین هاست! بقیه ش رو در ویکی پیدیا بخونین!

پ.ن. من هم اینروزها دارم بیشتر و بیشتر "قاطع" و "جرات ورز" می شم. اینو باید یاد گرفت و به کار گرفت. لازمش داریم!

ایندفعه دیگه می دونم چیکار کنم!

امروز( 13 تیر ماه 87) آخرین روز امتحانات ترم جاری در دانشکده ی ما بود و الآن من در اتاقم در دانشکده نشسته ام و اوراق امتحانی را تصحیح می کنم. یادم آمد که در ایامی که دانشجوی مقطع لیسانس بودم هر بار که مشغول امتحانات می شدیم به خودم لعنت می فرستادم که چرا مطالعه ی دروس راگذاشته ام برای شب امتحان و هر پایان ترم به خودم می گفتم از ترم دیگر می دانم چکار کنم... حتماً از ابتدای ترم تحصیلی درست برنامه ریزی می کنم برای مطالعه تدریجی و ... و بگذریم که باز البته؛ در ترم بعد داستان همان بود که بود :) البته در مقاطع بعدی به هیچ وجه مجال اینگونه از زیر کار در رفتن ها را نداشتیم. با گذشت سالیان دراز از آن روزها میبینم نه تنها وقتی دانشجو بودم بلکه حتی امروز که مدرس شده ام همچنان از همان روحیه برخوردارم که با خود میگویم از ترم آینده می دانم چه کنم! بچه هایی که با من کلاس داشته اند می دانند که محتوای کلاسهایم و روش تدریسم مرتب عوض می شود و هر بار تصمیم میگیرم روش مرحله ی بعدی را عوض کنم که این تغییر رویه دادن ها البته فقط به حوزه ی دانشگاه محدود نمی شود. به امور دیگری در زندگی و روابط اجتماعی ام هم تسری یافته است. با خود می گویم این بار دیگر می دانم چگونه رفتار کنم که هزینه ها را تقلیل بدهم و نتیجه ی بهتری انتظار داشته باشم و پشیمانی به بار نیاید ...

عشق جستجویی است در پی خویشتن...

"عشق جستجویی است در پی خویشتن، تقلایی برای تماس و ارتباط واقعی با خود و با دیگری، شریک شدن در جسم، و در اندیشه، روبرو شدن با یکدیگر بدون هیچ سد و مانعی، اعتراف کردن و بخشیده شدن، درک کردن، تائید و حمایت از آن چه بود و آن چه هست، اشتیاقی به خانه و کاشانه و پشت و پناهی برای مقابله با تردیدها،و اضطراب هایی که زندگی مدرن ایجاد می کند"

،این یادداشت، نقل قولی است از بک و بک گرنشایم Beck and Beck-Grensheim, 1995 در فصلی با عنوان "خانواده" در کتاب جامعه شناسی نوشته ی آنتونی گیدنز با ترجمه ی دکتر حسن چاوشیان بر مبنای چاپ جدیدی از این کتاب با اصلاحات عمده که نشر نی در سال 1386 منتشر کرده است و منبع اصلی درس مبانی جامعه شناسی ام در ترم جاری بود. در همین فصل باز می خوانیم:

"بک و بک گرنشایم ادعا می کنند که "کشاکش میان دو جنس؛ ماجرای اصلی زمان ما" است و شواهد مدارک دال بر این واقعیت را می توان در رشد جدیت مشاوره ازدواج، دادگاههای خانواده، گروههای خودیاری زناشویی و نرخ های طلاق مشاهده کرد. اما با این که ازدواج و زندگی خانوادگی ظاهراً شکننده تر از همه ی ادوار گذشته شده است، باز هم برای مردم اهمیت بسیار زیادی دارند. ... بنا به نظر این نویسندگان، مردم به دلیل عشق ازدواج می کنندو به دلیل عشق نیز جدا میشوند؛ آنها درگیر چرخه ی بی پایانی از امید بستن، پشیمان شدن، و تلاش دوباره اند. در حالیکه از یک طرف تنش های میان مردان وزنان بسیار زیاد است، از طرف دیگر امید و ایمان ژرفی به امکان یافتن عشق حقیقی و تحقق آن وجود دارد" (ص 260 ).

پیشنهاد کار شرافتمندانه!

این آگهی کار رو روی ستونی زیر پل سید خندان دیدم. شرایط اش خیلی زیادی خوب به نظر می رسه. ...

:) به نظرتون جرات بکنم زنگ بزنم ؟ شرایط اش که از کاری که الان دارم خیلی بهتر به نظر می آد.

پ.ن. فقط امیدوارم "فن بیان" ام به اندازه کافی "بالا" باشه. حالا ظاهرم هم چندان آراسته نبود نبود :)

سایت انجمن جامعه شناسی ایران رو می پسندین؟!

حتماً یادتون نرفته که "من" خیلی کلاسم بالا رفته و اینک یکی از اعضای هیئت مدیره ی انجمن جامعه شناسی ایران هستم که البته در میون انجمن های علمی نظیر نداره و فقط همین یه دونه ش در تمام عالم پیدا می شه! آخرین خبر در این زمینه اینه که در تقسیم کاری که میان اعضای هیئت مدیره ی فعلی صورت گرفته؛ من شده ام مسئول امور سایت الکترونیکی و خبرنامه انجمن (که پیش از این جناب آقای دکتر قانعی راد از اعضای هیئت مدیره ی دوره ی قبل مسئولیت اش را بر عهده داشتند) و قرار است با همکاری دوست خوبم سرکار خانم بهناز خسروی که تاکنون زحمت فعالیت های اجرایی سایت و خبرنامه رو متقبل شده و همچنان خواهند شد امور سایت رو رونق بیشتری ببخشیم. من هم از اونجا که همواره در کارهای مدیریتی از همفکری و همیاری دوستانم برخوردار میشم امروز از همگی شما دعوت می کنم نظری به سایت انجمن مون بیاندازین و ببینین به نظرتون نقاط ضعف و قوت اش کدامه و به ما در جهت ارائه سرویس و سایتی بهتر و مفید تر پیشنهاد و ایده بدین! پیشاپیش از راهنمایی و لطف تون تشکر می کنیم!

آرشیو روزنامه تایمز

امروز از طریق سایت رادیو زمانه در جریان این خبر قرار گرفتم که آرشیو روزنامه انگلیسی تایمز به صورت دیجیتالی در دسترس همگان قرار گرفته است.

دویست سال سابقه ی این روزنامه رو در نظر بیاورید .... و این که می توانیم به اطلاعات ارزنده ی تاریخی در زمینه ای سیاسی، فرهنگی، و اجتماعی تنها با چند کلیک دسترسی پیدا کنیم.

همیشه بهار*

گذشتم از تو که ای گل چو عمر من گذرانی

چه گویمت که به باغ بهشت گم شده مانی

به دور چشم تو هر چند داد دل نستاندم

برو که کام دل از دور آسمان بستانی

گذاشتم به جگر داغ عشق و از تو گذشتم

به کام من که نماندی به کام خویش بمانی

بهار عمر مرا گر خزان رسید تو خوش باش

که چون همیشه بهار ایمن از گزند خزانی

تو را چه غم که سری پایمال عشق تو گردد

که بر عزای عزیزان سمند شوق برانی

چگونه خوار گذاری مرا که جان عزیزی

چگونه پیر پسندی مرا که بخت جوانی

کنون غبار غمم برفشان ز چهره که فردا

چه سود اشک ندامت که بر سرم بفشانی

چه سال ها که به پای تو شاخ گل بنشستم

که بشکفی و گلی پیش روی من بنشانی

تو غنچه بودی و من عندلیب باغ تو بودم

کنون به خواری ام ای گلبن شکفته چه رانی

به پاس عشق ز بد عهدی ات گذشتم و دانم

هنوز ذوق گذشت و صفای عشق ندانی

چه خارها که ز حسرت شکست در دل ریشم

چو دیدمت که چو گل سر به سینه ی دگرانی

خوشا به پای تو سر سودنم چو شاهد مهتاب

ولی تو سایه برانی ز خود که سرو روانی.

*از کتاب شعر " سیاه مشق" اثر ه.ا. سایه (هوشنگ ابتهاج)، تهران: نشر کارنامه، 1378. این کتاب رو از دوست عزیزم خانم صدیقه ساجدی دانشجوی خوب و مستعدی از دانشگاه فردوسی مشهد که این ترم در دانشگاه ما مهمان بودند به مناسبت روز زن دریافت کردم. با سپاس فراوان از خلوص نیت ایشان و محبت بی دریغ شان که در مدت کوتاه آشنایی از آن برخوردار شده ام.

عجب استاد باحالیه!

این چند روز اخیر که استاد جامعه شناسی انگلیسی الاصل دانشگاه برکلی پرفسور مایکل بوروی که ذکر خیرش در این جا رفته بود در دانشکده ی ما و انجمن جامعه شناسی در دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران و چند دانشگاه دیگر در اصفهان و شیراز و بابلسر سخنرانی داشتند با استقبال خوب دانشجویان روبرو شدند. شنیدم که دانشجویی که پشت سر من نشسته بود ضمن گوش کردن به سخنرانی ش گفت : عجب استاد باحالیه! به نظرم یکی از جذابیت های این جلسات جدا از بار علمی و محتوای گیرای مطالبی که بیان می کرد منش و شخصیت ایشون و روش ارائه ی مطالب شون بود. مدام لبخند می زد، تلاش می کرد گاهی از نکات طنز یا مزاح برای رفع خستگی و جلب توجه بیشتر استفاده کند، لحن بیانش کاملاً خودمانی بود، با شور و هیجان صحبت می کرد، به تک تک افراد حاضر در جلسه توجه نشان می داد، مشتاق دریافت سوال و ارائه پاسخ بود بدون این که سوالات را دست کم بگیرد یا در هنگام پاسخ دادن ذره ای تبختر به خرج بدهد و نگاه از بالا به پایین داشته باشد، ضمن صحبت اش مرتب در حرکت بود و نسبت به آنها که ضمن سوال کردن آشکارا قصد اظهارفضل داشتند با مدارای تمام واکنش نشان می داد. به قول دوست عزیزی رفتارش، منش اش و نگاهش بسیار انسانی و انسان دوستانه بود! در مواجهه با چنین افرادی ناخودآگاه مقایسه هایی در ذهن ما شکل می گیره ؛ مقایسه ای ناگزیر میان استادهای خودمون و این گونه موارد که البته قبول دارم ایشان هم الزاماً معرف اکثریت استادهای غربی نیست. به هر حال کاش برخورد با این گونه استادها چه خودی چه غیر خودی ما را به سوی تغییر منش و رفتارهایی پسندیده تر هدایت کند. رفتار نیکو نیکوست!

پ.ن. تا عکس های خودم از جلساتی که باهاشون داشتیم حاضر بشه می تونین اینجا ببینین شون :)

واپسین دم

اما آنچه پیش از وداع ناگفته ماند این بود: آرزو دارم کسی را بیابی که آنچنانکه دوست ات داشتم دوست ات بدارد ...

من جامعه شناس مردم مدار هستم !

جالبه. بالاخره فهمیدم که در سنخ شناسی جامعه شناسان من در کدوم دسته قرار می گیرم :) من جامعه شناس مردم مدار public sociologist هستم! این رو بنا به تشخیص دوست خوبم نازنین شاه رکنی دانشجوی دکترای جامعه شناسی دانشگاه برکلی (به واسطه ی شناختی که از وبلاگم پیدا کردند) و استاد ایشون دکتر بورووی Michael Burawoy استاد جامعه شناسی همان دانشگاه و نایب رئیس انجمن بین المللی جامعه شناسی می گم که این روزها در ایران هستند و من در یادداشت قبلی ام اطلاعیه سحنرانی شون در دانشکده ی خودمون رو به اطلاع تون رسونده ام (امیدوارم بیایین و با ایشون آشنا بشین). ظاهراً دکتر بوروی در سخنرانی هایی که در دانشگاه شیراز و اصفهان هم داشته اند مرتب به وبلاگ من و این نقش که برای من قائل شده اند اشاره کرده اند.

از آنجا که این سنخ شناسی انواع جامعه شناسان ایده ی نسبتاً جدیدیه و برای این که با این ایده آشنایی بیشتری به وجود بیاد، مقاله ای از پروفسور بوروی در آخرین شماره ی مجله جامعه شناسی ایران در همین زمینه منتشر شده که تمام توضیحات رو می توان به تفصیل در آن یافت. طبق این سنخ شناسی ایشون جامعه شناسی رو به چهار دسته کلی تقسیم کرده اند (جامعه شناسی حرفه ای، جامعه شناسی سیاست گذار، جامعه شناسی انتقادی، و جامعه شناسی مردم مدار) و ویژگی های هر کدام را با ارجاع به مصادیق اون در تاریخ جامعه شناسی به روشنی توضیح می دهند. برای اختصار در اینجا فقط به توضیح کلی از جامعه شناسی مردم مدار اکتفا می کنم و شما رو به مطالعه ی اصل مقاله دعوت می کنم:

"مقصود ما از جامعه شناسی مردم مدار این است که جامعه شناسی را در گفت و گویی دو جانبه با گروه های مردمی قرار دهد. به عنوان نمونه می توان به کارهای دوبوا، گونار میردال، دیوید ریزمن، و رابرت بلا و همکارانش اشاره کرد. این آثار چه وجه اشتراکی با هم دارند؟ نوشته ی جامعه شناسانند، مخاطبانی عام تر از اهالی دانشگاه دارند و موتور حرکت بحث هایی هستند که در جامعه و میان مردم در می گیرد. آنچه را که من جامعه شناسی مردم مدار سنتی می نامم می توان در میان جامعه شناسانی جست و جو کرد که در روزنامه های سراسری مطلب می نویسند و در مورد مسائلی که به لحاظ عمومی حائز اهمیت اند نظر می دهند" (ص 172)*.

* مقاله "درباره جامعه شناسی مردم مدار"، مایکل بوروی ، ترجمه نازنین شاه رکنی، مجله جامعه شناسی ایران، دوره هشتم، شماره 1، بهار 1387، صص 201-168